In Café ’t Sjterfhoes in Sittard werden we verwelkomd door een vriendelijke zwarte hond. De kastelein zong Duitse schlagers mee en aan de toog zaten twee glimlachende zestigers zwijgend aan het speciaalbier. De tafelbladen waren voorzien van onderhoudsvrije plastic platen met een afbeelding van een Perzisch kleedje. Aan de muren en op planken: tientallen beelden van Jezus, Maria en andere figuren met een heilig voorkomen. Vreemd genoeg moest ik denken aan de huiskamers van verpleeghuisafdelingen die ik in de loop van mijn leven had gezien.

Bij het weggaan - €15,50 voor drie bier en twee droge witte wijn - werd ons verteld dat één van de stamgasten hier 'ook uit Twente' kwam. De kastelein gooide er een even weergaloze als onverstaanbare imitatie uit. Niet voor het eerst was ik blij dat mijn Twentse 'afkomst' met de jaren steeds minder vaak werd opgemerkt. Dat zei ik niet tegen René, die met zijn gemankeerde OV-fiets steeds verder achterop aan het raken was en het verkloten van de snelste route dus aan mij liet. Bij de hoofdingang van het stadion stelde hij bezweet vast dat mijn richtingsgevoel beter is als ik stomdronken ben. Ik beloofde dat ik het op de terugweg naar het station goed zou maken.