Het was de eerste zondagmiddag van de zomertijd en donkere wolken en een straffe wind voorspelden een onstuimige avond. Van een afstandje keek ik naar het kleine dampende café. De feestmuziek dreunde door de Dorpsstraat en ik bedacht me dat zogenaamde badgasten daar waarschijnlijk wel door afgeschrikt zouden worden, die harlekijns zonder belletjes die in tegenstelling tot vroeger inmiddels 365 dagen per jaar met hun honden en kinderen het eiland bevolkten. Toch aarzelde ik. Het was nog vroeg en eigenlijk wilde ik even rustig nadenken over alle indrukken die ik in een paar dagen tijd alweer had opgedaan tijdens mijn eindeloze en soms riskante patrouilles door de natuur.